Archive for Visegrad

Ibisevic Family

Posted in Visegrad with tags , , on January 16, 2017 by visegrad92

Left: Nihad (Islam) Ibisevic born in 1985 and Indira (Islam) Ibisevic born in 1980.

Right: Nihad and his mother Fatima (Ahmet Cukojevic) Ibisevic born in 1950.

All were murdered by Bosnian Serb Forces in Visegrad in 1992 and their bodies thrown into the Drina River.

Mićo Jovičić sentenced to 5 years in prison for Strpci kidnappings

Posted in Visegrad with tags , , , , on November 26, 2016 by visegrad92

Following the review and acceptance of the Guilty Plea Agreement in the case v. Mićo Jovičić, the Trial Panel of the Section I for War Crimes of the Court of Bosnia and Herzegovina handed down on 16 November 2016 the Verdict under which the Accused Mićo Jovičić is found guilty of the criminal offense of War Crimes against Civilians in violation of Article 142(1) as read with Article 22 of the Criminal Code of the Socialist Federative Republic of Yugoslavia (CC of SFRY) and sentenced to five (5) years in prison.

The Accused Mićo Jovičić is found guilty because during the armed conflict in Bosnia and Herzegovina between June 1992 and December 1995, in the territory of municipalities of Rudo and Višegrad, between the Army of Republika Srpska (VRS) and Army of Bosnia and Herzegovina, as members of the Army of Republika Srpska namely, L.D. as a commander of the 2nd Podrinje Light Infantry Brigade – Višegrad (2.PLPB-Višegrad), B.I. as a commander of the Intervention company within the said Brigade, and O.P., N.P., D.Š., O.K., P.I., R.R., V.R. and Mićo Jovičić, as members of the Intervention company or members of the 1st Company, the 1st Battalion, the 2nd Podrinje Light Infantry Brigade Višegrad, acted in violation of the rules of international humanitarian law violating Article 3(1) a) of the Geneva Convention relative to Protection of Civilian Persons at time of War dated 12 August 1949.

Pursuant to Article 188(4) the Accused is relieved of the duty to reimburse the costs of the criminal proceedings.

The Court also rendered the Decision extending the prohibiting measures: travel ban with the seizure of travel documents and prohibition to use the identity card to cross the state border. The said measures shall be in place no later than the Accused is committed to serve the sentence and if he violates the measures he may be ordered into custody.

(Source: Court of B&H)

Bikavac exhumation 25.2.2016

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , on March 5, 2016 by visegrad92

56cf00eb-da6c-4a87-93b1-269c0a0a0a64-ekshumacija-bikavac-718x446

 

25.2.2016 – An exhumation was carried out on the foundations of Meho Aljic’s house in Bikavac where on 27.6.1992 one of the worst war crimes was committed during the genocide 1992-95. At least 70 women and children were burnt alive by Bosnian Serb soldiers.

On 25.2.2016, the Missing Persons Institute conducted an exhumation on this location and found one piece of human bone. There were several exhumations conducted on this location but this was the first time a human bone was discovered.

The crime scene was destroyed by the local authorities during or after the war. The house was bulldozed and the site was turned into a garbage dump.

DNA analysis will be conducted on the discovered bone in order to try and establish an identity of a victim.

56cf0143-7bec-4011-a3dc-269c0a0a0a64-ekshumacija-bikavac-3

Photo credits: Avaz

 

Lukiceva promocija knjige

Posted in Uncategorized with tags , on January 1, 2016 by visegrad92

lukic

Knjiga zlikovca promovisana na Gradskom trgu

Narod – da, baš narod, koji produkuje ovakve štampane stvari, piše, tumači, lektoriše, štampa, prodaje ih u centru glavnog grada svoje države, smešta zločince na ovaj način u kolektivno sećanje, tako da njihova „istina“ postaje dozvoljena, u najgorem slučaju kao jedan mogući pogled na svet. Taj je narod, voljom svojom i svojih vladara, stavio sebe van zakona, odmetnuo se od univerzalnih humanističkih principa, kolektivno zabasavši u anticivilizacijski mrkli mrak iz kojeg i ne želi da izađe

Gradska skupština Valjeva uskratila je prostor Srpskoj radikalnoj stranci koja je želela da u velikoj sali lokalnog parlamenta promoviše knjigu ratnog zločinca Milana Lukića pod nazivom „Ispovest haškog sužnja“ uz – ne radujmo se prerano – nesuvislo obrazloženje: na plakatima i u zahtevu za korišćenje prostora bio je, kao autor, naveden Rajko Đurđević, a ne stvarni Milan Lukić. To je nezvanično obrazloženje dato novinarima, a zvanično se, u ime organizatora, javnosti obratio poslanik SRS Zoran Popović: “Autor knjige je Rajko Đurđević koji je uobličio Lukićevu ideju, a zabrana promocije dokaz je da se vlast vraća u vremena zabrana slobodne reči i okupljanja građana”, rekao je Popović na Gradskom trgu, na kojem su, pred nekoliko desetina pristalica njegove stranke govorili Đurđevuć i Antonije Đurić, predstavljen kao književnik.

Izjava poslanika sadrži dve laži – prema katalogizaciji Narodne biblioteke autor knjige je Milan Lukić, ime lucidnog uobličavača ideje nigde se ne pominje, mada prozirne laži, morbidne stilske avanture, izvesna neslaganja u rodu, broju i padežu, gramatika zasenjena goropadnošću najvećeg monstruma među srpskim zločincima, banalnost u opisima, nerazrešene dramske situacije – ukazuju na Đurđevića. Pre svega, prva rečenica u knjizi (posavetujte se sa lekarom ili farmaceutom): „Početak krvavog rata naroda bio je komičan“.

Đurđevića posvećeniji čitaoci pamte iz vremena fašističke „Duge“ koja je okupljala i Branu Crnčevića, Dragoša Kalajića, Milovana Ilića… hoćete još, Boru Đorđevića, Dušana Prelevića, Nebojšu Jevrića, Dragoslava Bokana… E, tih vremena kad se Jevrić tek pripremao za brčkanje u Terezinom bazenu, Đorđević i Prelević za arkanovska krajiška putešestvija, Crnčević za deobu miliona maraka Srba iz dijaspore, Kalajić i Bokan već prakticirali pisačku potporu mržnji prema Zapadu… Svi će netom postati nezaobilazni u patriotskom angažmanu punom krvi, uslediće vreme u kojem će predstavljati zvaničnu, agresorsku Srbiju, ideološku glavu hidre koja beskompromisno uništava svaku normalnost.

Netačno je, takođe, da vlast zabranjuje pisanu reč: knjigu je zlikovac štampao u zlikovačkoj državi („Grafoprint“, Gornji Milanovac, 2011.) u tiražu od deset hiljada primeraka – krupan posao za malu firmu, 18 zaposlenih, milion i pedesetak hiljada dinara gubitka u 2010. – a prvi je put promovisana u Patrijaršijskom domu na Vračaru, uz prisustvo popova iz Hrama svetog Save. Eto radikala kao Atinjana na Gradskom trgu i to je demokratija, ali zbog zabune; u prevodu, neka je opštinska jajara čula da oko te knjige „nešto ima“, a nije smela da pita ni šta, ni gde, ni kako, ovako je lakše, nismo im dali, a konačno, nemamo ni obavezu, nemoj da pukne neka bruka. Pa, i neće, Beta je ovlašćena da saopšti i saopštila, kao i to da je SRS izdavač, što je ranije već demantovano, stranka se izjasnila samo kao pomagač, a u knjizi je i kao autor i izdavač potpisan „sužanj“.

Sve u svemu, knjiga se prodavala za 500 dinara po primerku, 150 manje nego u centru Beograda, na Trgu Marksa i Engelsa, u knjižari poznatoj kao nekadašnja knjižara „Komunista“ koja danas valja najstrašnije tiskovine i svojom istrajnošću na lokaciji koju zauzima dosledno svedoči da joj je, naravno sa odabranim fašističkim i antisemitskim spisima, baš tu i mesto. Na dva koraka od Skupštine Srbije, isto toliko od predsednikovog ofisa – tik uz Ministarstvo kulture.

U Srbiji je Milan Lukić pravosnažno osuđen na 20 godina robije zbog otmice u Mioču (poznata kao otmica u Sjeverinu, opština Priboj) i ubistva 16 otetih Muslimana, državljana Republike Srbije u motelu „Vilina vlas“ u Višegradskoj banji. Lukić je, kao i Oliver Krsmanović i Dragutin Dragićević osuđen na maksimalnu kaznu zbog krivičnog dela ratnog zločina protiv civilnog stanovništva iz člana 142. Krivičnog zakona SRJ. Oni su okrutno zlostavljali otete, o čemu su objavljene i fotografije koje su sačinili Lukićevi saborci iz zlikovačke formacije Vojske Republike Srpske „Osvetnici“, a potom ih poubijali i bacili u Drinu.

I o tome ima ponešto u Lukićevoj nepismenoj kupusari, naravno izmišljotine, čak u poslednjem poglavlju autor, valjda u vrućici zbog toliko ispisanih reči, ili vikarni autor, svejedno, beleži „Ona prva optužba u Beogradu za otimanje voza je propala“. Znamo da nije oteo voz, valjda je autoru svejedno da li je u Drinu bacio voz ili leševe.

U glavi mu zvoni, „Ostaje ova u Hagu. ‘Milan Lukić, Srbin… za nedela protiv čovečnosti… kršenje običaja rata, ubistva, istrebljenja… osuđuje se na doživotnu robiju.’ Iako sam nevin“, piše u knjizi. „To su najgori primeri nečovečnosti koje jedan čovek može da počini prema drugima. Sudsko veće nalazi da je Milan Lukić kriv i osuđuje ga na doživotnu robiju…“, kazaće u Tribunalu jula 2009. Patrik Robinson, predsedavajući sudija u Veću koje je osudilo Lukića.

Deli svoje umovanje Lukić usred Srbije, za razliku od metaka kojima je ubijao nedužne ljude, njegovo pisanije nije plaćeno državnim parama, ili se, možda, kontinuiteta radi, knjiži pod „neplanirani rashodi“. „I kad nas uveče iz zajedničke prostorije uteraju u samice, moja sloboda je u mojim mislima“. Nije ova rečenica sasvim tačna, šira je njegova sloboda, sprečen je da kolje, ali ne i da piše i objavljuje. Gde drugde do u direkciji klaonice.

Ima pravo. Za daleka neka pokoljenja. I u drugim narodima zlikovci su pisali i objavljivali knjige, neke od njih bile su svojevrsni vodiči za masovna uništenja. Malo je, međutim, naroda – slobodna procena nijedan – koji danas imaju dvojicu najstrašnijih zlikovaca među autorima romana, takozvane ispovedne proze. Obojica su u životu, pritom, pitanje je koliko je pripadnika tog naroda čulo baš za obojicu, manje potencijalnih i osposobljenih čitalaca za Milana Lukića, gotovo svi za Milorada Ulemeka.

Narod, da, baš narod, koji produkuje ovakve štampane stvari, piše, tumači, lektoriše, štampa, prodaje ih u centru glavnog grada svoje države, smešta zločince na ovaj način u kolektivno sećanje, tako da njihova „istina“ postaje dozvoljena, u najgorem slučaju kao jedan mogući pogled na svet. Taj je narod, voljom svojom i svojih vladara, stavio sebe van zakona, odmetnuo se od univerzalnih humanističkih principa, kolektivno zabasavši u anticivilizacijski mrkli mrak iz kojeg i ne želi da izađe. Njemu više nisu potrebne ni optužnice, ni poternice, dostavnice, podnesci, odbrane i presude, redovni i vanredni pravni lekovi – on je natovario preteški, nepodnošljivi teret onom svom delu koji ima šta da kaže u odbranu tih principa, delu koji se ne miri s tim da jednako pravo građanstva ima i debata o modalitetima uništavanja nemoćnih.

Imaju nove stranice svoje pisane istine mikrofašisti, taj pojavni oblik života koji se boji sopstvene senke i ponosi Lukićem i Đokovićem; novu odbranu imaju „Čitaj Lukića“.

Pečatao Lukić u Srbiji. Pečatala Srbija sebe.

Italian-Chetnik cooperation in World War Two

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , on December 29, 2015 by visegrad92

4023

Image: An Italian soldier and a local Serb Royalist Soldier (Chetnik) pose for a photograph with the Chetnik flag near Visegrad in 1942.

Spomen-obilježje ubijenim Bošnjacima u Dobrunu, Višegrad

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , on August 30, 2015 by visegrad92

dobrun.spomenik.1

U mjestu Dobrun, dvadesetak kilometara od Višegrada, danas je otvoreno spomen-obilježje za 131 civila bošnjačke nacionalnosti, koja su ubijena početkom proteklog rata u BiH.

Spomen-obilježje kod Careve džamije, prve džamije izgrađene na tlu BiH po dolasku turske vojske, izgradilo je Udruženje „Dobrunjani i prijatelji“, poznatije kao „Dobrun – Stari grad“ , javlja Anadolu Agency (AA).

Prethodno je dobijena saglasnost Vakufske direkcije BiH, kao i dozvole Opštine Višegrad. Prema riječima predsjednika Udruženja Esada Hrustića, bilo je teško prikupiti sve podatke o imenima stradalih, što je rađeno uz pomoć preživjelih članova porodica, a broj ubijenih u napadima nije konačan.

– Naši preci, naša djeca, naša braća i sestre su zaslužili da konačno uradimo ovako nešto. Ponosni smo na to – rekao je Hrustić.

Historija bilježi da su kroz Dobrun prolazili i uglavnom živjeli samo dobri ljudi, a njihova djela se spominju u historiji bosanskoj, kaže predsjednik Medžlisa IZ Višegrad Bilal Memišević.

– Dobre ljude, pitomu zemlju dobrunsku, spominju Evlija Čelebija i svi oni koji su prije njega prolazili kroz Dobrun i pisali o ovom mjestu. Naravno, kroz Dobrun su prolazili i oni koji nisu dobri i zbog njih mi danas i jesmo ovdje, da glasno i jasno u dobrom Dobrunu kažemo da nećemo dozvoliti da nam se iste ili slične stvari u budućnosti događaju – poručio je Memišević.

Predsjednik Skupštine opštine Višegrad Suljo Fejzić kazao je kako su preživjeli izgradnjom ovakvih spomenika prinuđeni pisati istoriju o stradanju svojih najmilijih, jer to na način kako se istorija piše u ovoj državi nije moguće.

– Ovo je naš način da sačuvamo od zaborava sve naše žrtve i ono što nam se desilo u proteklom ratu. Dželatima ovih ljudi ništa nije bilo sveto. Ovi ljudi su ubijeni samo zato što su bili Bošnjaci. Ako mi ne budemo pričali istinu o stradanju Bošnjaka Višegrada, radit će to oni koji nisu bili ni blizu ovim prostorima, ali i dželati i ubice – rekao je Fejzić.

Otvaranju spomen-obilježja prisustvovale su desetine prijeratnih stanovnika Dobruna, ali i povratnici u ovu višegradsku mjesnu zajednicu. Spomen-obilježje otvorila su djeca čiji su roditelji porijeklom iz ovog kraja, a u okviru programa uručene su zahvalnice najzaslužnijima za realizaciju ovog projekta.

(Faktor.ba)
dobrun.spomenik

dobrun.2

Visegrad Genocide Quotes – 1

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , on June 24, 2015 by visegrad92

quotescover-JPG-20